na początku jest nos i uszy
są przymknięte oczy
czasami pojawi się łapa
albo koniuszek ogona
głaszczę ją po niewidocznym
w mruczeniu jest ciąg dalszy
rozumiany przez siódmy zmysł
koci a mój podświadomy
historia nie ma końca
tak jak ona
jedynie gdy intruz wtargnie
na jej terytorium
mój kot zmienia się w geparda
i wtedy pojawia się cała
kolejną wiosną wzruszają się już tylko romantycy
robią z wierszy latawce i wypuszczają
z nadzieją że ktoś je przeczyta
jako jedyni zachwycają się najpierwszą zielenią
wiosna spowszedniała przez cały rok
gości w naszych domach i na talerzach
patrzymy na nią w grudniu odrzucamy w październiku
nowalijki na nikim nie robią wrażenia
w mieście widać tylko skrawek nieba
reklamy jaskrawo krzyczą nie ma odpoczynku dla oczu
które wynajdują blade źdźbło między płytami chodnika
zbyt słabe aby zmienić porę roku
niedługo rozpoczną się wcale niepoetyczne prace
mimo sielskich opisów przyrody
naznaczone troską i niepewnością
właśnie przyleciały skowronki
a kiedy nie będzie miał kto
zasadzić męczennicy niebieskiej
gdy zardzewieją nieśmiertelniki
i rozsypią się w kurz
oślepną żółte oczy niezapominajek
gdy nie będzie fal obmywających brzegi
koniec końców nie nastąpi początek
to jeszcze później nie zapomnę
będziesz za mnie chodził
świat mi opowiadał
wszystkie barwy tęczy
w nowe słowa składał
będziesz pisał wiersze
zmyślał nowe baśnie
żebym mogła zasnąć
kiedy słońce zgaśnie
będziesz za mnie czytał
stare pieśni śpiewał
wtedy gdy nade mną
już zaszumią drzewa
