Śmierć wielokrotna

 

tu krzyż złamany tam starta elegia

wiatr unosi słowa nic już nie znaczące

powtórnie zraniony chrystus się rozsypał

w akcie beznadziei nad obojętnością

jednym okiem patrzy na kamień pokutny

ale pośród gruzów nie odkupi winy

kościół poraniony sam pragnie opieki

cień jego nierówny niczego nie chroni

bo wiatr i ulewy wyrzeźbiły ściany

na kształt maszkary z czarnymi oczami

tylko małe wróble czasem tam świergolą

lecz echo wzmacnia ich śpiewy do krzyku

choć pamięć umarła to świeża zieloność

na prochu z kości bujnie się rozrasta

łzą rosy kropli do małych jeziorek

które jak balsamem zabliźniają rany

Leczenie

pewna lekarka z Krakowa

jak struś głowę w piasek chowa

choć jesteś zdrowy

masz wynik wzorowy

każe go robić od nowa

Niezapomnienie

 

a kiedy nie będzie miał kto

zasadzić męczennicy niebieskiej

gdy zardzewiałe nieśmiertelniki

rozsypią się w kurz

i oślepną żółte oczy niezapominajek

gdy suchych brzegów nie obmyją fale

koniec końców nie nastąpi początek

to jeszcze później nie zapomnę

Wędrowiec

 Jedziesz sam

jak wędrowiec mający jeden cel

dom w samotnym mieście

jadę za tobą

do czarnego pomieszczenia

stamtąd nie ma powrotu

Grzyb nad Pieninami

 

Piórko

 

Mój kot jest bez końca

 

na początku jest nos i uszy

są przymknięte oczy

czasami pojawi się łapa

albo koniuszek ogona

głaszczę ją po niewidocznym

w mruczeniu jest ciąg dalszy

rozumiany przez siódmy zmysł

koci a mój podświadomy

historia nie ma końca

tak jak ona

jedynie gdy intruz wtargnie

na jej terytorium

mój kot zmienia się w geparda

i wtedy pojawia się cała

Drgnienie wiosny

 

lecą jaskółki

pod dach starego domu

wić gniazda

Przebiśniegi

 jutrznia - bije dzwon

liście przebijają śnieg

w porannym wstawaniu

Dywagacje nad wiosną

 

kolejną wiosną wzruszają się już tylko romantycy

robią z wierszy latawce i wypuszczają

z nadzieją że ktoś je przeczyta

jako jedyni zachwycają się najpierwszą zielenią

wiosna spowszedniała przez cały rok

gości w naszych domach i na talerzach

patrzymy na nią w grudniu odrzucamy w październiku

nowalijki na nikim nie robią wrażenia

w mieście widać tylko skrawek nieba

reklamy jaskrawo krzyczą nie ma odpoczynku dla oczu

które wynajdują blade źdźbło między płytami chodnika

zbyt słabe aby zmienić porę roku

niedługo rozpoczną się wcale niepoetyczne prace

mimo sielskich opisów przyrody

naznaczone troską i niepewnością

właśnie przyleciały skowronki

16.02.2023

 

słodki dzień

oblizuję cukier puder

na pączkach

zapomnienie

 

a kiedy nie będzie miał kto

zasadzić męczennicy niebieskiej

gdy zardzewieją nieśmiertelniki

i rozsypią się w kurz

oślepną żółte oczy niezapominajek

gdy nie będzie fal obmywających brzegi

koniec końców nie nastąpi początek

to jeszcze później nie zapomnę

 

Ty

 

będziesz za mnie chodził

świat mi opowiadał

wszystkie barwy tęczy

w nowe słowa składał

będziesz pisał wiersze

zmyślał nowe baśnie

żebym mogła zasnąć

kiedy słońce zgaśnie

będziesz za mnie czytał

stare pieśni śpiewał

wtedy gdy nade mną

już zaszumią drzewa

Twarz przy twarzy

 

w załamaniach wody widzę swoją starość

jakże ładnie płyną zmarszczki wokół oczu

w uśmiechach do światła i sitowi wokół

które niczym włosy okalają skronie

narybek buszuje tuż przy samych ustach

rozciąga je trochę i obnaża zęby

ale to kamyki na dnie ułożone

niechcący przez fale i zbielałe trochę

nagły skurcz przebiega przez blade policzki

złudzenie zanika z nagłym ruchem fali

gdy mąci się woda uderzona wiatrem

nie mam już przyszłości i spokojnej twarzy

2021.11.24

 

krótki błysk

przez pęknięcie w chmurze

widać zimę

Jesień puszy się na oknie

 

                                            

            zimnymi łapkami

            zbiera pył z pokruszonych liści

            kłębki babiego lata turlają się

            w powietrzu zachęcając do zabawy

            ciepłe jak wełna słońce

            ogrzewa szybę naznaczoną oddechem

            a kiedy spadnie ostatni złoty liść

            pozostaje na parapecie

            czarno-białym kotem

Bezpaństwie

 

miały być kolorowe

tabory wolnych ludzi

a jadą wozy zielone

aby strzec bezpaństwie

a w tych wozach

powinien być chleb

koc i gorąca woda

lekarstwa na zimne noce

a w tych wozach

ołowiane żołnierzyki

o wydartych duszach

grają w pikuty

skrobiąc na ziemi

kreskę przeżycia

Maseczki

 

Suszki

 deszcz pada krótko

w upalnym powietrzu

zmienia się w parę

nie dotykając kwiatów

rosną mizerne i suche

wprost do zimowych wazonów

2021

Ziarna